Zaakgericht werken beloofde overzicht. In de praktijk verdwijnt juist de informatie die niet in het model past: de mail die niemand archiveert, het gesprek dat de doorslag gaf, de afweging die nergens is vastgelegd. Een stuk over wat we zijn kwijtgeraakt door alles in zaken te willen vangen, en wat dat betekent voor de keuzes die je nu maakt.
Dit is het artikel waar ik de meeste reacties op krijg van
vakgenoten, meestal beginnend met: dit durfde ik nooit
hardop te zeggen.
Precies daarom schrijf ik.
A R T I K E L E N
Lezen langs wet, systeem
en mens.
Dezelfde drie perspectieven als in mijn werk. Kies waar je vandaag mee
bezig bent.
S Y S T E E M · S U B S T A C K
Is zaakgericht werken achterhaald?
Niet het model is het probleem, maar het geloof dat alles erin past. Over de grenzen van zaakgericht werken en wat je doet met alles wat erbuiten valt.
Overheden roepen al jaren dat ze transparanter willen worden. Toch vertelt de praktijk een ander
verhaal. Niet omdat ambtenaren het fout doen, maar omdat het systeem erom vraagt.
Wie AI invoert en weerstand tegenkomt, denkt al snel aan gebrek aan kennis. Meestal gaat het ergens anders over: over vakmanschap, vertrouwen en de vraag wie er straks verantwoordelijk is.
Een Woo-verzoek legt in een paar weken bloot wat er jarenlang is blijven liggen. Over wat die
verzoeken vertellen over je
informatiehuishouding, nog voordat je begint met
lakken.
Teams worden samengevoegd, structuren gaan op de schop, en toch blijft hetzelfde gedrag
terugkomen. Over loyaliteiten, blinde vlekken en wat er nog geen plek heeft gekregen.
Dan is een gesprek vaak sneller dan nog een artikel. In een kort
kennismakingsgesprek verkennen we waar je staat en wat je nodig hebt. Vrijblijvend en kosteloos.
